EN

In the most general sense, Viktor Timofeev’s works are about analyzing systems. His first drawings came about when, having been skateboarding for 9 years, he developed a condition that for some time prevented him from skating and forced into a kind of isolation. Then he turned to his new hobby: art. In his works he creates a first person perspective allowing the viewer to embody his work, his limbs and his thoughts as he says. Born in then soviet Latvia, educated in the US and settled in Germany, Viktor gained a wide perspective, which, together with his curious mind, results in sharp statements proved true with his own life and work.

“I guess it’s also this balance of being in your world while being able to step back and acknowledge, think about its relevance, accessibility. Otherwise it’s like, “hey, I’m so into making this world of mine”, but then you think “well, why should anyone care?”

sublimotion: As far as the art is concerned, I noticed three particular themes of creation: 1. artists about nothing, 2. artists about themselves and 3. artists about something. You clearly contribute to the third group. I’m surprised by how conscious you are of what you’re doing. You’re quite critical about the arty art world but at the same time it feels like you already belong there. Don’t you?

Viktor Timofeev: Your comment on art… art about nothing in my experience can still be about something. I guess it comes down to how much about nothing it is. Nothing is a very loaded historical word, right? John Cage said “I have nothing to say and I’m saying it”… or was that someone else. Anyway, he was saying multitudes by maybe not saying literally too much. On the other hand, it’s also easy to gauge certain figures and their manifestos after they already entered the canon of art history and were deemed relevant. It’s much harder to say who is important now and why and if their work will age well or badly. I like a lot of ‘trashy’ art, work perhaps closely tied to the Unmonumental show at the New Museum in New York, though I think people that see my own work don’t expect that. I think it takes a lot of guts to make “trashy” sculpture, or a “bad” painting; you really put yourself on the line there. I suppose I’m jealous of it in a way. But I’m not sure this is what you mean by art about nothing. My personal pet peeve is art that attempts to look like something else without doing any of the dirty work, so to say. I guess that means when the work attempts to be about nothing but is really about something, and vice versa.

Artists making work about themselves is also interesting as a certain portion of that is present in any work…to an extent! I think the best work should always in one way or another be a reflection of yourself; where you come from, your interests… otherwise it’s hard to be genuine about your work. How that makes its way into art can be invisible, subtle or overt, but it’s there. I really enjoy looking through Latvian and Russian fairy tale books and illustrations, studying the worlds of primitive virtual reality of the first person shooters, like DOOM, Quake, with which I grew up and was obsessed with for a long time…, I enjoy architecture history, computer programming, skateboarding.. I have been doing all of these for quite a while, so it’s only natural that these things are somehow threaded in. Combining them to make interesting work that is both relevant and builds on art history is the most important part perhaps. I guess it’s also this balance of being in your world while stepping back and acknowledging, thinking about its relevance, accessibility. Otherwise it’s like, “hey, I’m so into making this world of mine”, but then you think “well, why should anyone care?”

Anyway, I think the best work out there maybe deals with all three of these things that you mentioned… It’s about a specific something and nothing at the same time, while also being quite biographical and personal?

sm: I hate to generalize and to squeeze the whole chaos of the world into some simplistic formulas - this is actually what my three themes of art actually are. What I wanted to indicate are the dominant themes of human creation. And not assessed by anyone but declared by the artists themselves. The mission of an artist has been to push the conceptual and imagistic envelope of what the society is willing to tolerate. And lift us to the new cultural level. Artists are self-selected to journey into the other. If they say “there is no hidden meaning in my art”, then it is a waste of time. There is a long list of issues about humanity to address, the whole universe of mind to be journeyed and no time for nonsense. However, nonsense or shitty art  has a role to play in the ecosystem. And you are right that things get old in an unpredictable manner. But this is due to the fact that if the artist does not give their creation any sense, the viewer does. There must be sense! From what you’re saying I think we support the same vision.

VT: But how about when these statements, like “there is nothing hidden in my art” are said tongue-in-cheek, like my favorite Warhol quote “If you want to know all about Andy Warhol, just look at the surface of my paintings and films and me, and there I am. There’s nothing behind it.” Or also Frank Stella’s “what you see is what you see”. We don’t even have to argue about the importance of such artists in the canon of art history. Warhol was too aware of what he was saying… so there are all of these layers in what he says.

We are definitely in agreement; it’s just fun to throw things back and forth. A general thing that I regard in a good work is passion, sincerity… a caring for work…hard work. That is not to say it cannot be cynical or have humor… I think good work MUST have some kind of humor, be it subtle or overt… just passionate… Polke is a good example.

sm: Actually, you picked examples of established artists who were also interesting thinkers. So, they by no means fall into the brackets of “no hidden meaning”. Their art is not only multilayered but also breaks out of the cycle of idea-recycling.

You are already represented by two galleries. How is it going? What are your expectations?

VT: I was lucky to start working with the two galleries; it was very natural and smooth. Hannah of Hannah Barry shipped one of my paintings from New York to London for Optimism group show in 2008 at her gallery. It received a good response and I met with Daniel Schmidt, who went on to start a gallery in Cologne the following year and asked me to participate. They are both young so there is constant mutual growth. They are both based in great art-hub cities, and have put me in touch with very interesting people. I don’t demand a lot, I’m just happy to have time and money to work endlessly. I had some new work at Art Cologne fair in April, which also fetched a good response so that was really exciting for me and am working hard for the next shows at the galleries in 2011.

Viktor Timofeev @ Art Cologne

Viktor Timofeev born 1984 Riga, Latvia. Lives, works in Berlin, Germany. Education: 2002 - 2008 BFA, Hunter College, New York. 2010, Adolf Loos-Preis.

Solo Exhibtions

2010 LOCAL_AREA_NETWORK[s], Hannah Barry, London
2010 LOCAL_AREA_NETWORK[s], Schmidt & Handrup, Cologne
2009 With Limited Means. Hannah Barry, London
2007 Drawing Life. The Canal Chapter, New York

Group Exhibitions

2010 Step Toward Home. Dam Stuhltrager, Berlin
2010 Twenty Four Hour Performance. Robert Goff Gallery, New York
2010 You Are Free. Tape Modern, Berlin
2009 Zur Sache. Schmidt & Handrup, Cologne
2009 Dialects. Pushkin House, London
2009 Abandoned By A Third Dimension. Centre For Recent Drawing, London
2008 Optimism. Hannah Barry, London
2008 Myriad of Metaphor. The Stanton Chapter, New York
2007 These Bagels Are Gnarly. Cinders Gallery, Brooklyn

interview by Kate, text by Just | sublimotion

—————-

PL

sublimotion: W dziedzinie sztuki zauważyłam trzy segmenty twórczości: 1. artyści o niczym, 2. artyści o sobie samych , i 3. artyści o czymś. Ty zdecydowanie zaliczasz się do tej trzeciej grupy. Jestem zaskoczona tym, jak świadomy jesteś tego, co robisz. Jesteś dosyć krytyczny wobec nadętego świata sztuki, a jednocześnie czuje się, że sam już do niego należysz.

Viktor Timofeev: W moim odczuciu sztuka o niczym wciąż może być o czymś. Myślę, że pytanie sprowadza się do tego w jakim stopniu jest ona o niczym. Nic jest słowem nacechowanym historycznie, nieprawdaż? John Cage powiedział „Nie mam o czym mówić, dlatego mówię o tym” (“I have nothing to say and I’m saying it”)… czy był to ktoś inny. W każdym razie, wyrażał wiele, dosłownie nie używając zbyt wielu słów. Z drugiej strony, łatwo jest oceniać pewne postacie i ich manifesty po tym, jak już dołączyły do kanonu historii sztuki. Znacznie trudniej jest wskazać kto jest znaczącym artystą współczesnym oraz dlaczego i czy jego sztuka będzie się starzała źle czy dobrze. Lubię sporo ‘tandetnej’ sztuki, prac ściśle związanych z wystawą Unmonumental w New Museum w Nowym Yorku, chociaż prawdopodobnie osoby oglądające moje prace nie spodziewają się tego. Uważam, że zrobienie ‘tandetnej’ rzeźby lub ‘złego’ obrazu wymaga niemało odwagi; w ten sposób naprawdę się wychylasz. W pewnym sensie zazdroszczę tego. Ale nie jestem pewny czy to masz na myśli mówiąc o sztuce o niczym. Mnie irytuje sztuka, która próbuje wyglądać jak coś innego bez zrobienia całej czarnej roboty związanej z tym. Można to ująć jako próbą bycia o niczym, a w rzeczywistości bycie o czymś, i vice versa.

Artyści tworzący prace o sobie też w pewnym stopniu mogą być interesujący, w jakiejś mierze jest to też obecne w mojej tworczości… do pewnego stopnia! Dobra praca powinna zawsze w jakiś sposób odzwierciedlać twórcę; to skąd pochodzi, czym się interesuje… w innym przypadku trudno tworzyć w sposób  autentyczny. To, w jaki sposób to się uwidacznia poprzez prace, może być zupełnie ukryte, subtelne lub jawne, ale tam jest. Uwielbiam przeglądać litewskie i rosyjskie książki z baśniami i ilustracje, analizować świat prymitywnej rzeczywistości wirtualnej gier typu first person shooter jak DOOM, Quake, z którymi się wychowałem i byłem obsesyjnym fanem przez długi czas…, uwielbiam historię architektury, programowanie, skateboarding… Zajmuję się tym wszystkim już od dawna, więc to naturalne, że są wplecione w moją twórczość. Połączenie ich w taki sposób, żeby stworzyć ciekawą pracę, która jest zarówno relewantna i wnosi swój wkład do historii sztuki jest prawdopodobnie najważniejszą sprawą. Myślę, że chodzi również o równowagę pomiędzy zanurzeniem we własnym świecie i umiejętności spojżenia z boku, potwierdzenia jego znaczenia i dostępności. W innym przypadku wygląda to jak ‘ hej, jestem pochłonięty tworzeniem własnego świata’, a potem dochodzi się do ‘ale dlaczego kogokolwiek miałoby to obchodzić?’

W każdym razie, uważam, że najlepsze możliwe dzieło sztuki odnajduje się pomiędzy tymi trzema segmentami, które wymieniasz… Dotyczy czegoś specyficznego i  ‘niczego’ jednocześnie, a także jest dość biograficzna i osobista?

sm: Nie przepadam za takim generalizowaniem i upychaniem całego chaosu tego świata w jakieś uproszczone formuły – tym właśnie są te moje trzy segmenty sztuki. To, co chcę zaznaczyć to pewne dominujące tematy ludzkiej twórczości. I nie ocenianych przez nikogo, ale deklarowane przez samych artystów. Misją artystów było poszerzanie granic konceptualnych i wyobrażeniowych, tego co społeczeństwo jest skłonne tolerować. I wzniesienie ludzkości na nowy poziom kultury. Artyści są samozwańczymi wędrowcami po tym, co nieznane. Jeśli mówią ‘nie ma żadnego ukrytego znaczenia w mojej sztuce’ lub ‘nie wiem, o czym jest moja sztuka’, wtedy sztuka jest stratą czasu. Tymczasem, lista problemów ludzkości, którymi możnaby się zająć, jest bardzo długa, cały wszechświat umysłu pozostaje do odkrycia. Nie ma czasu na nonsens. Jakkolwiek, nonsens czy ‘tandetna sztuka’ odgrywa pewną rolę w ekosystemie. Masz rację, że rzeczy starzeją się w nieprzewidywalny sposób. Ale jest to wynikiem faktu, że jeśli artysta nie nada sensu swojemu dziełu, odbiorca je nada. Sens jest konieczny! Sądząc po tym, co mówisz myślę, że wyznajemy tę samą wizję.

VT: A co jeśli stwierdzenia takie, jak ‘nie ma w mojej sztuce ukrytych znaczeń’ są powiedziane z przymrużeniem oka, tak jak mój ulubiony cytat z Warhola „Jeśli chcesz wiedzieć wszystko o Andy Warholu, spójż na powierzchnię moich obrazów, filmów i mnie samego, to jestem ja. Nie stoi za tym nic więcej.” (“If you want to know all about Andy Warhol, just look at the surface of my paintings and films and me, and there I am. There’s nothing behind it.”). Lub „Widzisz to, co widzisz” (“What you see is what you see”) Franka Stelli. Nie ma potrzeby nawet dyskutować o ważności tych artystów w kanonie historii sztuki. Warhol był całkowicie świadomy tego, co mówił… więc jego stwierdzenie z pewnością ma wiele wymiarów.

Całkowicie się zgadzamy, jednak zabawnie jest poprzerzucać się myślami.  Zasadniczą rzeczą, która sprawia, że oceniam dzieło sztuki jako dobre jest pasja, szczerość … dbałość o o tworzone dzieło… ciężka praca. Nie znaczy to, że dzieło nie może być cyniczne czy humorystyczne… Uważam, że dobra praca MUSI zawierać odrobinę humoru, subtelnego lub jawnego… po prostu poruszać… Polke jest dobrym przykładem.

sm: Wybrałeś przykłady uznanych artystów, którzy byli również interesującymi myślicielami. W żadnym razie nie wpisują się w przegródke pod tytułem „brak ukrytych znaczeń”. Ich sztuka jest nie tylko wielowarstwowa, ale wyłamuje się z procesu recyclingu idei.

Reprezentują cię już dwie galerie. Jak mają się sprawy? Jakie są twoje oczekiwania?

VT: Miałem szczęście podjąć współpracę z tymi dwiema galeriami, proces był naturalny i gładki. Hannah z galerii Hannah Barry przywiozła jeden z moich obrazów z Nowego Jorku do Londynu na wystawę zatutułowaną Optimism w swojej galerii w 2008 roku, gdzie został bardzo dobrze przyjęty. Tam też poznałem Daniela Schmidta, który otworzył swoją galerię w Kolonii rok później i zaprosił mnie do współpracy. Obie galerie są młode, co pozwala na ciągły wzajemny wzrost. Obie są usytuowane w miastach centralnych dla świata sztuki i zapoznały mnie z bardzo interesującymi ludźmi. Nie wymagam zbyt wiele, jestem zadowolony, kiedy mam czas i pieniądze by pracować bez końca. Niektóre z moich prac zostały pokazane na Art Cologne w kwietniu, co również przyniosło dobre opinie i było dla mnie naprawdę ekscytujące. Teraz ciężko pracuję nad kolejnymi wystawami w tych galeriach w 2011 roku.

Viktor Timofeev urodzony w 1984 w Rydze, Lotwa. Mieszka i tworzy w Berlinie, Niemcy. Wykształcenie: 2002 - 2008 BFA, Hunter College, Nowy Jork. 2010, Adolf Loos-Preis.

Wystawy indywidualne

2010 LOCAL_AREA_NETWORK[s], Hannah Barry, Londyn
2010 LOCAL_AREA_NETWORK[s], Schmidt & Handrup, Kolonia
2009 With Limited Means. Hannah Barry, Londyn
2007 Drawing Life. The Canal Chapter, Nowy Jork

Wystawy grupowe

2010 Step Toward Home. Dam Stuhltrager, Berlin
2010 Twenty Four Hour Performance. Robert Goff Gallery, Nowy Jork
2010 You Are Free. Tape Modern, Berlin
2009 Zur Sache. Schmidt & Handrup, Kolonia
2009 Dialects. Pushkin House, Londyn
2009 Abandoned By A Third Dimension. Centre For Recent Drawing, Londyn
2008 Optimism. Hannah Barry, Londyn
2008 Myriad of Metaphor. The Stanton Chapter, Nowy Jork
2007 These Bagels Are Gnarly. Cinders Gallery, Brooklyn

interview by Kate, text by Just | sublimotion